بر اساس قانون مدنی، قراردادها به دو صورت لازم و جائز قابل تقسیم بندی می باشد:

1. قرارداد لازم: به غیر از موارد درج شده در متن قرارداد، هیچکدام از طرفین حق ختم پیمان ندارند.

ماده 185 قانون مدنی: ” عقد لازم آن است که هیچ یک از طرفین معامله حق فسخ آن را نداشته باشد مگر در موارد معینه.”

2. قرارداد جائز: یک یا دوطرف پیمان در هر زمان می تواند به قرارداد خاتمه دهند.

ماده 186 قانون مدنی: ” عقد جایز آن است که هر یک از طرفین بتواند هر وقتی بخواهد فسخ کند.”

علاوه بر دو ماده ذکر شده در ماده 187 این قانون به صراحت ذکر شده است که قرارداد میتواند برای یک طرف جائز و برای طرف دیگر لازم باشد. اصولا منطبق بر ماده 48 شرایط عمومی پیمان در نشریه 4311 و ماده 67 شرایط عمومی پیمان نشریه 5490، می توان گفت که قراردادهای احداث برای کارفرما جائز بوده و برای پیمانکار لازم تلقی می شود.

مشاهده ویدئو و توضیحات بیشتر